Czy smutek i żal?

Czy smutek i żal

To tylko twory mojej wyobraźni?

Małej, zagubionej w mózgu marzycielki,

Która sama podąża, przez świat

Wierząc naiwnie, że kiedyś przypadkiem

Dostrzeże ją świat.

Lecz na razie schowam swoją dumę,

Jeżeli taką w ogóle mam

I pójdę, z prądem życia

W duszy śpiewając tak...

Drogo, którą przede mną podążał tłum

Uchyl mi rąbka tajemnicy

I powiedz, dokąt zaprowadzi mnie Bóg

Ten, w którego wierzę?

Drogo, która zabraniasz patrzeć wstecz

Pozwól, mi wrócić na chwile

Bym mogła zabrać do dzieciństwa klucz

I znowu naiwną się stać.