Czy Twoje oko widzi wszystko?

Człowiek jest ciałem. Gdyby zapytać przeciętne człowiecze ciało z czego składa się drugi człowiek, większość odpowiedzi dotyczyłaby anatomii. Być może niektóre z ciał poruszyłyby aspekt ducha to jest tego, co niewidoczne, jednak kwestie inne niż cielesność stanowiłyby drugi plan. Rozmowy o tym, co niewidzialne z reguły są trudne. Trudność wynika z nikłego zaangażowania człowieka w taki temat.

Czy to, co widoczne jest przed tym, co niewidoczne?

Wyobraź sobie, że właśnie się budzisz. Jeśli Twoje życie skupia się na sprawach widzialnych po przebudzeniu zaczynasz myśleć o kawie – w głowie od razu pojawia się ulubiony kubek z zawartością. Jednak tej myśli w żaden sposób nie dotkniesz, ale możesz ją przetworzyć na to, co widzialne. Surowe ziarna kawy czy zmielony proszek pachną. Łyk kawy wzięty do ust smakuje. Jej smak może być wart nawet elaboratu, ale nie pokażesz go nikomu, tak jak surowe ziarno.

Twoje myśli, których fizycznie w żaden sposób nie postawisz na półce, motywują osobisty organ mowy. Ale tego, co mówisz nie złapiesz. Do odbioru mowy służy słuch tak jak do jedzenia smak. I chociaż o tym wiesz, nie weźmiesz słuchu czy smaku w ręce.

Patrzysz za okno, a tam maj. Myśl mówi Ci: dzisiaj kupię żonie kwiaty.

W kwiaciarni otulają Cię setki zapachów. Wybierasz jeden. Żona potem dziękuje, a Ty cieszysz się, bo wiesz, że to ten jej ulubiony zapach. Chciałaby go zachować, gdzieś przetrzymać, ale on niestety znika, tak jak słabną lub znikają zapachy nawet najdroższych perfum. Zapach dołącza do myśli, smaku czy słów. Wiesz, że to wszystko jest, ale nic z tego nie weźmiesz do ręki. Później umawiasz się z żoną na kolację. Dzwonisz do niej i chociaż w tej chwili jest w innym mieście, wróci. Patrzysz na swój telefon komórkowy i wpadasz w zadumę. Pamięcią sięgasz do czasów, w których tych urządzeń nie było. Przypominasz sobie, że wczoraj oglądaliście film i w nim udowodniono, że słonie mają lepszą pamięć niż ludzie. Nawet Wasze psy pamiętają, że plastikowa miska jest samca, a metalowa samicy. Chciałbyś zobaczyć własną pamięć. Niestety to fizycznie niemożliwe. Wreszcie telefon, narzędzie działające w oparciu o niewidzialne fale, w którym możesz usłyszeć niewidzialny głos żony.

Nagle zdajesz sobie sprawę, jak wielu czynników nie widać. To, z czym każdy człowiek ma co dzień do czynienia opiera się na niewidzialnych zmysłach – węchu, słuchu, dotyku, smaku, wzroku czy niewidzialnych funkcjach jak pamięć. Przykłady można rozszerzyć o wspomnienia, śpiew, wrażenia, światło, a nawet ból.

Powietrze wtedy charakteryzuje się świeżością, kiedy otwierasz nad ranem okno. Powietrze nie pachnie. A przecież wystarczą zaledwie cztery minuty, by wskutek odcięcia bezwonnego i niewidocznego powietrza zginęły wszystkie żywe organizmy.

Pan Jezus poprzez Pismo mówi, że Bóg jest Duchem (Jana 4:24). Dla cielesnego człowieka, który opiera się na tym, że musi zobaczyć, aby uwierzyć, jest to ściana. Będzie się kręcił w labiryncie obrazów, bo może je dotknąć. I prawdą jest, że większość stworzonych dzieł oddziałuje na oczy, jednak wiele z nich ma wyjątkową, niewidzialną otulinę albo same w sobie są niewidzialną otuliną. Codziennie poruszasz się wśród bezbarwnych gazów i fal. A przecież tego nie czujesz. Czy będziesz się upierał, że ich nie ma?