Danse Macabre

Wyrwałem dziś serce z własnej klatki i bez słowa pożegnania rzuciłem krukom na pożarcie

Nie miało żalu – wiedziało – że to wyłącznie zabieg literacki

Wciąż rytmicznie biło, szarpane przez ostre dzioby – danse macabre – tego nigdy nie miało dosyć

Gapie zebrali się wkoło i uchwycili w kadr zdobycz – robili zdjęcia – choć spokojnie mogli się obyć

Serce udawało niewzruszone, lecz w końcu uroniło łzę krwawą

Nikt nie był wzruszony – jedynie rozum - jakiś taki posępny i zamyślony.