Dar od wiatru

Sama wśród wszystkiego stała.

Z oczu smutnych łza kapała.

Nic nie czuła, czuć nie chciała.

Zawiał wiatr, rozwiał smutki.

Razem z wiatrem przyleciały

twoje oczy, tak głębokie,

twoje dłonie i ten uśmiech.

Zapach ciała, głos spokojny.

Serce jakby lekko drgnęło,

coś z powrotem się odradza.

Czuć zaczęła, śmiać się chciała.

Oj, chyba wpadłaś, mała.