Dębowa Buchta
Dębowa Buchta to leśna osada w której obłoki otoczone ławicą szop, oraz szopek, płyną niczym transkontynentalne okręty w asyście drobnicy jakiej nie brakuje u wrót każdej opowieści. Dwa małe bloki zamieszkują leśni ludzie, czyli dawni pracownicy leśni. Nie znam żadnego z nich, lecz oni znają wszystkich, zapewne i mnie. Mam nadzieję, że pisząc ten tekst, nie skieruję na siebie Oka Mordoru i Buchta nie zemści się za to, że ujawniłem jej istnienie. W ostatnim akapicie były trzy zdania więcej, lecz usunąłem je szybko, uznając za zbyt prawdziwe, co byłoby zbytnią zuchwałością.
Poznałem kiedyś pod sklepem jednego z mieszkańców Buchty. Pół człowiek, pół palacz, taki co to wiecznie w przybrudzonej węglem kufajce, śmierdzący potem i żywicą, ociekający krwią domowych zwierząt. Stał oparty o swój zdezelowany rower i patrzył na mnie wzrokiem w którym doszukałem się śladów inteligencji. Nie zdradził mi jednak żadnej z tajemnic, których jak się domyślam w osadzie nie brakuje. Mówił, jakby do siebie, coś o czerpaniu życia ze źródła i pokazywał przeznaczone ku temu plastikowe butelki. Zapewne był szalony od zbyt długiego przebywania w lesie.
Przy drodze do Buchty często zdarzają się wypadki, na drzewach porastających pobocza wisielec nie jest czymś nowym. Po drugiej stronie drogi jest stary cmentarz, w pobliżu niego kapliczka strzegąca przed złem. W majowe wieczory można zobaczyć jak kapliczkę otaczają widma i śpiewają pieśni, rozglądając się trwożnie, czy Bóg nie dostrzegł ich istnienia. Na własne szczęście Bóg zapomniał o Buchcie, a Zły objawia się tam nader często. Zupełnie jakby go przyciągała ta hermetyczna społeczność, pamiętająca czasy pychy i te obecne - potępienia.
Nie nazwałbym ich jednak upadłymi aniołami, bo aniołami nie byli nigdy. Owszem mieli czasy chwały, gdy las i PGR-y płacili tyle, że można było latać na skrzydłach. Zwłaszcza w letnie wieczory, na potańcówkach, gdy świat od wypitego alkoholu kręcił się z szybkością przyprawiającą o zawrót głowy. Wtedy czuli, że żyją i byli królami życia. A jednak ktoś ich oszukał, bo z tamtych czasów zostały tylko makatki nad kuchenkami głoszące sentencje, jakich nie brakuje na każdym poetyckim portalu świata. Pamiątki pierwszej komunii, lakierowane kwiaty z bombonierek i stosy pustych flaszek w szałerkach.
Teraz, kiedy nareszcie dopłynęli do portu o nazwie Rzeczywistość, mają tanie wina i chleba powszedniego daj nam na kreskę panie. Kiedy przejeżdżam tuż obok Dębowej Buchty, nigdy nie widzę mieszkańców. Siedzą po domach jak wyrzut sumienia, głęboko ukryty przed światem grzech, którego nie są sprawcą. To przecież nie oni, lecz Buchta tak im kazała żyć. Mama, tata, sąsiad, sąsiadka, kumpel i wujek, wujenka. Są jednością, plemieniem, duchową wspólnotą, o jakiej marzą psychopaci. Nie mogąc odejść, imitują życie. Wpatrzeni z nadzieją w ekrany Rubinów, że któryś z nich nareszcie zapłonie. Zamieni się w gorejący krzak i spali cały ten syf.
(Ostatnie trzy zdania zostały usunięte.)
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania