Decyzje

Od małego mówione jest nam, jakie zachowanie jest dobre, a jakie złe.

Gdy w dzieciństwie robiliśmy jakieś głupstwo, rodzice kiwali palcem i mówili, że tak nieładnie.

Jednak, tak jak wychowanie dziecka przez rodziców jest istotne i wpływa na nasze dalsze życie, tak podejmowane przez nas decyzje, często podejmowane emocjonalnie w wieku nastoletnim, już nie kończą się pokiwaniem palca przez tatę lub mamę. Nasze błędy mają inne konsekwencje. Tracimy kogoś dla nas ważnego, niszczymy sobie relacje rodzinne, a co najgorsze — niszczymy siebie.

W pewnym momencie nawet próbujemy przemyśleć, co zrobiliśmy źle. Najsmutniejsze jest to, że często wmawiamy sobie lub próbujemy wmówić, że nie ma to wytłumaczenia.

Chociaż jest.

I w głębi duszy o tym wiemy, ale nie chcemy tego do siebie dopuścić. Wolimy zniszczyć coś sami, zanim coś, co sprawiało nam przyjemność, lub ktoś, kto dużo dla nas znaczy, sam to zniszczy. Bo wtedy będziemy mieć czyste sumienie, że to nie my daliśmy się oszukać lub zranić. Prawda jest taka, że wolimy sami zrobić ruch, który nas zaboli, żeby nie zostać zranionym przez kogoś innego.