Dehuman
Na naszych oczach w gruzach nasz świat.
Wrogiem jest matka, ojciec, siostra i brat.
Łzy korytarze żłobią beznadzieją ducha,
Nie ma człowieka, został cień i postać krucha.
Stoimy przed ścianą z rękami w górze,
Poddani bezwzględnej, jaskiniowej naturze.
Bohater świata – Dehuman – nie czyha,
On już nas dopadł. Dusi, wciąż się rozpycha.
Po latach i wiekach wracamy na drzewo.
Nie ma Petrarki i i nie ma Kochanowskiego.
Nie ma Rembrandta, Vermeera, Picassa,
Ze swym „Cogito ergo sum” człowiek wygasa.
Komentarze (4)
Ale za to jakie to drzewo! Szczyt techniki, technologii, S-klasa.
Aż się nie chce z takiego drzewa schodzić.
Najgorsze jest to, że wdrapujemy się na nie masowo nawet tego nie zauważając.
Na końcu zostanie jeden, z tomikiem wierszy w ręku, na progu muzeum.
Ale szybko jego też wciągną na gałąź.
Choćby na siłę...
...jakby przedostał się z tym tomikiem na drzewo , to byłby jak Koń trojański i byłaby szansa dla ludzkości 😏
A jakby jeszcze wtargał za sobą Dziewczynę z perłą, to może byśmy się wszyscy tak zapatrzyli, że pospadamy z tego drzewa z powrotem na ziemię. Jeśli będzie jeszcze na co spaść...
👍
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania