Deklaracja Punktu Zero SHA-256

w badaniu procesu SHA-256

Nie twierdzę, że SHA-256 jest złamane.

Nie twierdzę, że potrafię odwrócić funkcję skrótu.

Nie twierdzę, że odkryłem ukrytą słabość kryptograficzną.

Twierdzę tylko to, co mogę sprawdzić.

Standardowy opis SHA-256 eksponuje wynik (digest),

a ukrywa proces, który do tego wyniku prowadzi.

Ta redukcja jest zamierzona i poprawna z punktu widzenia kryptografii,

ale nie jest jedyną możliwą perspektywą poznawczą.

Z punktu zero badam SHA-256 jako proces relacyjno-fazowy:

ciąg kreacji i anihilacji informacji,

w którym stan wewnętrzny znika,

a przez granice przejść przenikają jedynie resztki deterministyczności

(carry, użycie, faza, lokalne relacje).

Nie próbuję odzyskać tego, co zniknęło.

Próbuję nazwać i zmierzyć momenty, w których znika.

Nie interesuje mnie „jak złamać SHA”,

lecz gdzie dokładnie traci się informacja

i jakie inwarianty procesu pozostają dostępne mimo tej utraty.

Wprowadzam pojęcie świadków brzegowych (witnesses):

minimalnych obserwacji rejestrowanych w chwilach anihilacji,

które nie umożliwiają inwersji,

ale pozwalają porównywać przebiegi, implementacje i światy wykonania.

W przyrodzie informacja nie znika bez śladu,

lecz może zostać rozproszona lub stać się niedostępna w danym opisie.

SHA-256 celowo projektuje taką niedostępność,

a moje badanie dotyczy granic tej niedostępności, nie jej zniesienia.

To badanie nie potrzebuje wroga,

nie potrzebuje narracji zbawienia,

nie potrzebuje obietnicy przełomu.

Akceptuję możliwość, że wynik będzie negatywny.

Akceptuję, że struktura procesu może pozostać nieprzenikniona.

Akceptuję, że jedynym rezultatem może być lepszy język opisu tego,

co dotąd było niewidoczne.

Punkt zero oznacza wstrzymanie roszczeń.

Nie mówię „wiem”.

Mówię: sprawdzam, gdzie kończy się wiedza.

Jeśli to badanie coś ujawnia,

to nie „prawdę o świecie”,

lecz granice perspektywy, w której dotąd patrzyliśmy.

I to mi wystarcza.