Dekryptaż

zaraz będzie świtać. za horyzontem

w kuźni, ogniste ludki, z uporem maniaka

noc w noc wykuwają identyczne Słońce

(wierz w to!)

przedawkowałem kawiszona

i nie idzie zasnąć. w starszym laptopie

poobijanym podczas ataków padaczkowych

(spokojnie, ostatnio nie miewam)

znowu coś nie łączy. nowy - nienaładowany

więc jestem poza siecią

cały z prądowych ziarenek

wrze mi się

obraz wpada w następny

ciąg nagryzmolonych na sino nieb i znaków

symbolika zawarta w popielatej sierści

mieszkającego w piwnicy kota

system legowisk, torów

po których biegną komety

logika wnikania w siebie

trakektorie wyznaczane językiem

oniryka codzienności. głupia jak tekst ulepiony z

pokwitłego pleśnią chleba, albo elegia ku czci

czosnku. równie niestrawna

ściana straceń upstrzona różowymi kroplami

mózg wżerający się w tynk, rozdrobniony

(będzie cud, jeśli odczytasz choćby jedną

myśl, ułamek sylaby, półton)

pyliste dachy, śnieg zmieszany z eternitem

od dawna nieobchodzone Święto Smoły

cisza. deptanie kłębków mokrej waty

ocena celująca z zapominania

czy wyjdę na buraka i egoistę pisząc

że od pewnego czasu czuję się jak

niedorosły, więc nazywający się

z małej litery noe? i że dryfuje mi się

przez popielate, spadłe chmury?

(cholera, naprawdę tak jest

widzisz - co długotrwały brak snu

robi z człowiekiem?)

z ulubionych melodyjek do nucenia zostaje

(w tempie depressimo)

My journey to the stars

(tum tim tidum, tum tim tidum

tum tim tidudim dim dum

odezwij się na messengera

a wyślę ci plik z nagraniem moich śpiewów

może nie mam głosu

przejawiam kompletny antytalent wokalny

ale całkiem zabawnie wyszły)

innych nie pamiętam

o - widzisz? sklecił się kolejny egotyczny tekst

a matka mówiła, bym jak najczęściej

opuszczał siebie

nie słucham moralizmów

zapadam się w koleinach. w JA

stopy, potem kolana, w końcu zniknę cały

(i kto będzie karmił tego w piwnicy?)

cisza-bis, ogniste ludki bezgłośnie

walą młotkami w formującą się gwiazdę

to metafora, jakby ktoś pytał

https://www.youtube.com/watch?v=3zAZeyCIqO4

Komentarze (9)

JamCi 11.10.2019

:-) było pić te kawę? Po wczorajszych rozmowach to dla mnie tekst nie tyle poetycki, ile sprawozdanie ze swigo stanu umysłu w realu. Z kilkoma bujnieciami się na stronę poetycka. Opis fajny :-)
Trajektorie
Pozdrawiam

Florian Konrad 11.10.2019

dziękuję i pozdrawiam. to mój najdłuższy wiersz. nie spałem w nocy. kawa - już wypita.

konfiguracja 29.10.2019

Metafora początku i końca - czemu służy? Nadziei? Przekonaniu, że wszystko dzieje się tu i teraz, nie ciągnie się za nami to samo słońce? Że można uciec od przeszłości? Nic nas tak naprawdę nie łączy z wczoraj? W każdej chwili świat staje się na nowo? Mrzonki, Panie :D Zdeterminowane jest wszystko. Nawet nowy noe. Stąd lot w spadłych chmurach.
Świetny wiersz.
5!

JamCi 29.10.2019

Niebieskooooo :-) miiiii :-)

konfiguracja 29.10.2019

:D
A mi różowo, pewnie do czasu przyjścia Autora.
Pozdrawiam Jamcińską serdecznie.

JamCi 29.10.2019

konfiguracja Ja również pozdrawiam. Na niebiesko i wieczornie. Autor nas nie pogoni :-)

betti 29.10.2019

Zaraz będzie świtać. Za horyzontem w kuźni, ogniste ludki, z uporem maniaka noc w noc wykuwają identyczne Słońce (wierz w to!)
Przedawkowałem kawiszona i nie idzie zasnąć. w starszym laptopie poobijanym podczas ataków padaczkowych (spokojnie, ostatnio nie miewam) znowu coś nie łączy. nowy - nienaładowany więc jestem poza siecią, cały z prądowych ziarenek.
Wrze mi się, obraz wpada w następny, ciąg nagryzmolonych na sino nieb i znaków. Symbolika zawarta w popielatej sierści mieszkającego w piwnicy kota. System legowisk, torów, po których biegną komety.
Logika wnikania w siebie trajektorie wyznaczane językiem, oniryka codzienności. głupia jak tekst ulepiony z pokwitłego pleśnią chleba albo elegia ku czci czosnku, równie niestrawna.
Ściana straceń upstrzona różowymi kroplami, mózg wżerający się w tynk, rozdrobniony (będzie cud, jeśli odczytasz choćby jedną
myśl, ułamek sylaby, półton). Pyliste dachy, śnieg zmieszany z eternitem, od dawna nieobchodzone Święto Smoły.
Cisza. deptanie kłębków mokrej waty, ocena celująca z zapominania.
Czy wyjdę na buraka i egoistę pisząc, że od pewnego czasu czuję się jak niedorosły, więc nazywający się z małej litery noe? I że dryfuje mi się przez popielate, spadłe chmury, (cholera, naprawdę tak jest widzisz - co długotrwały brak snu robi z człowiekiem?)
Z ulubionych melodyjek do nucenia zostaje (w tempie depressimo) My journey to the stars (tum tim tidum, tum tim tidum tum tim tidudim dim dum.
Odezwij się na messengera a wyślę ci plik z nagraniem moich śpiewów. Może nie mam głosu, przejawiam kompletny antytalent wokalny, ale całkiem zabawnie wyszły). Innych nie pamiętam.
O - widzisz? Sklecił się kolejny egotyczny tekst, a matka mówiła, bym jak najczęściej opuszczał siebie.
Nie słucham moralizmów, zapadam się w koleinach, w JA stopy, potem kolana, w końcu zniknę cały (i kto będzie karmił tego w piwnicy?)
Cisza-bis, ogniste ludki bezgłośnie walą młotkami w formującą się gwiazdę.

To nie jest poezja, bardziej proza, jest metafora więc możemy przyjąć, że poetycka i tak należało zapisać ten tekst.
W sumie takie zaglądanie w siebie, koncentracja na sobie przy próbach zapomnienia o wszystkim, co bolesne. Można to porównać do stanu przedśmiertnego, kiedy jak w kalejdoskopie wszystkie obrazy z życia przewijają się jak kadry filmu. Nadmiar kofeiny i zawieszenie aż do nirwany.
Taki narcystyczny ten teks i chyba to najbardziej razi, mnie razi, bo inni wszak mogą się zachwycać.

konfiguracja 29.10.2019

Stawiasz mi kolejkę, Florian Jaki dłuuuugi koment naszej betti :D
Spoko, wrze ci się (tzn. podmiotowi) niedorosłemu, więc stan przedśmiertny daleeeko przed Tobą. Zero logiki wnikania, ale... czytelnik kroi, jak mu pomysłu starcza.

TrzeciaRano 29.10.2019

Komentarz jest w ostatnim akapicie reszta to skopiowany tekst czyli stary trick betti.

JamCi 11.10.2019
:-) było pić te kawę? Po wczorajszych rozmowach to dla mnie tekst nie tyle poetycki, ile sprawozdanie ze swigo stanu umysłu w realu. Z kilkoma bujnieciami się na stronę poetycka. Opis fajny :-)
Trajektorie
Pozdrawiam
Florian Konrad 11.10.2019
dziękuję i pozdrawiam. to mój najdłuższy wiersz. nie spałem w nocy. kawa - już wypita.
konfiguracja 29.10.2019
Metafora początku i końca - czemu służy? Nadziei? Przekonaniu, że wszystko dzieje się tu i teraz, nie ciągnie się za nami to samo słońce? Że można uciec od przeszłości? Nic nas tak naprawdę nie łączy z wczoraj? W każdej chwili świat staje się na nowo? Mrzonki, Panie :D Zdeterminowane jest wszystko. Nawet nowy noe. Stąd lot w spadłych chmurach.
Świetny wiersz.
5!
JamCi 29.10.2019
Niebieskooooo :-) miiiii :-)
konfiguracja 29.10.2019
:D
A mi różowo, pewnie do czasu przyjścia Autora.
Pozdrawiam Jamcińską serdecznie.
JamCi 29.10.2019
konfiguracja Ja również pozdrawiam. Na niebiesko i wieczornie. Autor nas nie pogoni :-)
betti 29.10.2019
Zaraz będzie świtać. Za horyzontem w kuźni, ogniste ludki, z uporem maniaka noc w noc wykuwają identyczne Słońce (wierz w to!)
Przedawkowałem kawiszona i nie idzie zasnąć. w starszym laptopie poobijanym podczas ataków padaczkowych (spokojnie, ostatnio nie miewam) znowu coś nie łączy. nowy - nienaładowany więc jestem poza siecią, cały z prądowych ziarenek.
Wrze mi się, obraz wpada w następny, ciąg nagryzmolonych na sino nieb i znaków. Symbolika zawarta w popielatej sierści mieszkającego w piwnicy kota. System legowisk, torów, po których biegną komety.
Logika wnikania w siebie trajektorie wyznaczane językiem, oniryka codzienności. głupia jak tekst ulepiony z pokwitłego pleśnią chleba albo elegia ku czci czosnku, równie niestrawna.
Ściana straceń upstrzona różowymi kroplami, mózg wżerający się w tynk, rozdrobniony (będzie cud, jeśli odczytasz choćby jedną
myśl, ułamek sylaby, półton). Pyliste dachy, śnieg zmieszany z eternitem, od dawna nieobchodzone Święto Smoły.
Cisza. deptanie kłębków mokrej waty, ocena celująca z zapominania.
Czy wyjdę na buraka i egoistę pisząc, że od pewnego czasu czuję się jak niedorosły, więc nazywający się z małej litery noe? I że dryfuje mi się przez popielate, spadłe chmury, (cholera, naprawdę tak jest widzisz - co długotrwały brak snu robi z człowiekiem?)
Z ulubionych melodyjek do nucenia zostaje (w tempie depressimo) My journey to the stars (tum tim tidum, tum tim tidum tum tim tidudim dim dum.
Odezwij się na messengera a wyślę ci plik z nagraniem moich śpiewów. Może nie mam głosu, przejawiam kompletny antytalent wokalny, ale całkiem zabawnie wyszły). Innych nie pamiętam.
O - widzisz? Sklecił się kolejny egotyczny tekst, a matka mówiła, bym jak najczęściej opuszczał siebie.
Nie słucham moralizmów, zapadam się w koleinach, w JA stopy, potem kolana, w końcu zniknę cały (i kto będzie karmił tego w piwnicy?)
Cisza-bis, ogniste ludki bezgłośnie walą młotkami w formującą się gwiazdę.

To nie jest poezja, bardziej proza, jest metafora więc możemy przyjąć, że poetycka i tak należało zapisać ten tekst.
W sumie takie zaglądanie w siebie, koncentracja na sobie przy próbach zapomnienia o wszystkim, co bolesne. Można to porównać do stanu przedśmiertnego, kiedy jak w kalejdoskopie wszystkie obrazy z życia przewijają się jak kadry filmu. Nadmiar kofeiny i zawieszenie aż do nirwany.
Taki narcystyczny ten teks i chyba to najbardziej razi, mnie razi, bo inni wszak mogą się zachwycać.
konfiguracja 29.10.2019
Stawiasz mi kolejkę, Florian Jaki dłuuuugi koment naszej betti :D
Spoko, wrze ci się (tzn. podmiotowi) niedorosłemu, więc stan przedśmiertny daleeeko przed Tobą. Zero logiki wnikania, ale... czytelnik kroi, jak mu pomysłu starcza.
TrzeciaRano 29.10.2019
Komentarz jest w ostatnim akapicie reszta to skopiowany tekst czyli stary trick betti.

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania