Demiurg

Postać: Upadły demiurg

Zdarzenie: Inwazja dżdżownic.

Wyciągali je szczypcami, długie ciała mdlały, światło w dwu punktowych miejscach na głowie nadawało sygnał zagrożenia. Ziemia pełna przewietrzonych korytarzy pozbywała się ich niczym korków w butelce.

Mięsożerca stwórca farmy ryczał donośnie.

— Szybciej! Nadciąga front z gradem! — Ciemne cumulusy sunęły nisko, odcinając widoczność.

Doły pełne kości przykryte były warstwą liści.

Czyściciele wyciskali z dżdżownic resztki nieprzetrawionych treści zębami, opróżnione ciała przekładali do koszy. Cenny towar musiał być zabezpieczony przed zatonięciem w ogromnym wyrobisku.

Pioruny rozdzierały przestrzeń. Skuleni biegli w dół po zboczu kopca.

Wyznawca wolnych dusz został na straży. Wnosząc ręce w górę odprawiał terminal ciężkich od deszczu upiorów.

— Z kości obrany! — Mięsożerny mnich wrzeszczał na całe gardło.

— Z doliny pierścieni, uwolnij się od piszczeli! — Zawahał się widząc, że jeden jest niedojedzony.

Motał się nieszczęśnik ze skórą na czaszce, twarz wisiała na szczęce.

— Pomóż! — Wył przy tym głośniej od gromów.

— Z jadem na zębach, potępiony zostaniesz w dole! — Obruszony przerwaniem ceremonii, odwrócił głowę w stronę chmur.

— Upadły dwa trupy, jeden będzie twój! — Chwycił go za nogi i wciągnął do środka.

Gęstwina wapiennych odpadów gruchnęła pod ciężarem mnicha. Kość strzałkowa przebiła mu serce.

Zawierucha opadła, przestrzeń ogłuchła. Wypełzło coś niewielkiego, nieporadnie na krawędź dołu.

— Wytoczę twoją głowę, po twoim zgonie. — Wydobył z siebie szyderczy mini śmiech, na szyi miał pierścienie dżdżownicy.