Demokracja w cieniu Akropolu

W cieniu marmurów, w słońcu Hellady,

ważny głos ludu na forum rady.

A sejm ateński, eklezją zwany

prowadził prytan wylosowany.

Nie było urny, ani ekranów,

nie było haseł, ni możnych klanów.

Obywatele głos zabierali,

w sprawach państwowych decydowali.


Równi mieszkańcy i równe prawa,

ceniono wagę mądrego słowa.

Jasna tunika z wełny utkana,

ta szata była w Grecji dość znana.

W słońcu Hellady, w cieniu kolumny,

nikt nie był mniejszy, nikt nie był dumny.

słowa z mównicy ciężko spływały,

nie dla zapłaty, nie dla pochwały.

Dziś demokracja pełna sprzeczności,

jej szata tkana laurem jednostki.

Produktem znanym w masowej skali,

a nie wyborem zbiorowej woli.

Tłumy głosują, mało kto rządzi,

wybierasz twarze, nie znając ludzi.

Kiedyś łączono rządy z etyką,

dziś coraz częściej z manipulacją.