Demontaż Pozoru

Mam nadzieję, że to nie jest maska,

która pod czasem z hukiem się roztrzaska,

odsłaniając Twojej duszy splot,

pod tłem, co skryło zachowania grzmot.

​Nie jesteś sobą, ja o tym wiem,

śledzę Twój ruch i widzę Twój cień –

długi i chłodny, niczym stal zimny,

inny niż obraz w czytaniu niewinnym.

​Cień nie kłamie, on tylko plan dopełnia,

pustkę między „chcę” a „mam” wypełnia.

W lustrze, gdzie życie z duszą się kruszą,

stare schematy w końcu pęknąć muszą.