Depresja

Wężowym językiem oplatam twą szyję,

ostrymi szponami żal w sercu wyryję

by z każdym oddechem rozrywać ci duszę

i wszystkie myśli zamienić w katusze.

Tak krok za krokiem wiodę do mroku,

gdzie ślepy i nagi pełzasz w amoku,

w kałużach łez i beznadziei błocie,

bezbronny w swej żałosnej istocie.

A ja cierpliwie to wszystko rozgrywam,

gdy na mnie spojrzysz to w tobie się skrywam.

I tak sącze jad każdego dnia miesiąca,

by twoim cierpieniom nie było nigdy końca.

A gdy będziesz już sam, bez światła i miłości,

gdy w worku twego ciała zostaną tylko kości

to resztkę życia zdmuchnę niby małą świecę,

i knot w niej urwę tak, że płomienia już nie rozniecę.

I spojrzę na twoje ciało stygnące w samotności

niczym rozbitek na bezkresnym ocenie ciemności,

i sycić się będę swoimi czynami

wiedząc że zrobiłam to twoimi rękami.