Na karku ciężar niezliczonych łez.

W głębi duszy czarną chmurę niosę,

Depresją mroczną zniewolony bez końca.

Bolesne wspomnienia serca są moim gościem,

Wciąż tkwię w mroku, jestem zgnębiony.

Na karku ciężar niezliczonych łez,

Przerażający szloch niesłyszany przez nikogo.

W każdej chwili dusza umiera na nowo,

W ciemnościach porzucona, jakby czas się zatrzymał.

Utkwiłem w labiryncie swojej własnej śmierci,

W bagnistych trzęsinach utkwiony na zawsze.

Nadzieja płonie sennym ogniem,

Ale czuję, jak we mnie gasnie.

I przemierzam bezkresny ocean smutku,

Na cienkiej linii między życiem a śmiercią.

Wewnętrzny lament rytmicznie bije,

Wciąż trwam, chociaż czuję się pogrążony.

Ciemność otacza me marzenia,

Mocniej duszę przytula w swoje ramiona.

Zabija wszystko, co we mnie żyje,

Doprowadza mnie do rozpaczy i melancholii.

Choć poranek świeci złotym blaskiem,

Wciąż trwam w martwym świecie,

Gdzie żaden promyk słońca nie przenika,

Depresją goryczą jestem zniewolony na wieki.

Kruche nadzieje zepchnięte w zapomnienie,

Wabią mnie w objęcia czarnego otchłania.

Smutek jest moim jedynym panem,

A ja bezbronny, pozostaję w niewoli u niego.

Tęsknota w sercu krwawi i płacze,

Głodny oddech doprowadza mnie do szaleństwa.

Wiertło bólu wciąż w moje wnętrze wierci,

Depresja znamionuje moje istnienie niestworzeńcze.

Tragicznym tańcem wirują moje myśli,

Po czarnobiałych korytarzach rozpaczy.

Ku przepaści ciągnie, jak magnes do metalu,

I tak tonę, jak okręt bez kapitana.

Światło zgasło, pozostały tylko cienie,

Depresja smutek w moje życie wniosła.

Przygniata mnie ciężar tysiąca lat,

Wiersz tonie w czarnym oceanie łez.