Depresjanie jestem z wami

stresem skrępowany

wyrywane włosy

oczy w oknie głębokie

las zbliża się do bloku

boję się mamo daj spokój

przytul bądź przy mnie

żono przy tobie jak zabawienie

choć nie wiem o czym mówię

daj odpowiedź powiedz że dobrze

że inni maja gorzej co może być gorsze

walczę ze sobą ta walka musi się skończyć

nie pytaj co dalej to ostatni szaniec

jeszcze zatańczysz na nie jednym weselu

ludzie się rodzą ludzie odchodzą

depresja nie wspominaj nie myśl o niej

to było znikło jak meteor nic nie bywa stale