Deszcz w Bełchatowie w listopadzie nie pada !
Deszcz w Bełchatowie w listopadzie nie pada – on wisi w powietrzu jak mokra szmata i powoli wsiąka w kołnierze. Komisarz Jacek Wilk stał na krawędzi tarasu widokowego w Kleszczowie, patrząc w dół, w gigantyczną dziurę w ziemi. Kopalnia o tej porze wyglądała jak makieta piekła zbudowana przez kogoś, kto miał nieograniczony budżet na oświetlenie przemysłowe i zero poczucia humoru.
— Szefie, technicy kończą. Ale zanim pan zejdzie, niech pan rzuci okiem na to — aspirantka Maja Kowalska podeszła bezszelestnie, wpychając ręce głęboko w kieszenie puchówki. Miała dwadzieścia sześć lat, dwa fakultety i wyraz twarzy kogoś, kto właśnie połknął cytrynę i uznał, że to całkiem niezły pomysł.
Wilk odwrócił się powoli. Czterdzieści osiem lat, dwa rozwody na koncie i żołądek pracujący wyłącznie na czarnej kawie oraz parówkach ze stacji benzynowej.
— Mów, Maja. Tylko bez poezji, bo mi zaraz nos odpadnie.
— Denat to Marek Kaczmarek, lat pięćdziesiąt dwa. Kierownik zmiany w dziale logistyki. Znaleźli go operatorzy koparki kołowej o czwartej rano, tuż przy taśmociągu numer cztery. Oficjalnie: nieszczęśliwy wypadek, poślizgnął się na oblodzonym pomoście.
— A nieoficjalnie? — Wilk uniósł brew.
Maja wyciągnęła z kieszeni foliowy woreczek. W środku leżał złoty zegarek marki Omega. Koperta była pęknięta, a wskazówki zatrzymały się na 2:17.
— Nieoficjalnie ktoś mu pomógł polecieć — powiedziała, uśmiechając się półgębkiem. — Po pierwsze, Kaczmarek miał lęk wysokości tak paniczny, że nawet firanki w domu wieszała mu żona. Nigdy nie wchodził na górny pomost bez asysty. Po drugie, w kieszeni kurtki miał trzy tysiące euro w banknotach po sto. A po trzecie... zegarek jest z dedykacją.
Wilk zmrużył oczy, próbując odczytać grawerunek w bladym świetle latarni.
— „Za milczenie, które jest złotem. Twój dłużnik” — przeczytała za niego Kowalska. — Subtelne jak cegła w szybie, prawda?
Dwie godziny później siedzieli w gabinecie prezesa firmy transportowej „Trans-Pol”, mieszczącej się w brzydkim, przeszklonym biurowcu przy wylotówce na Piotrków. Prezes, Artur Malicki, pachniał drogimi perfumami i świeżym strachem, który próbował przykryć agresywną pewnością siebie.
— Panie komisarzu, to tragedia, naprawdę. Marek był jak rodzina — Malicki rozłożył ręce, demonstrując idealnie skrojony garnitur. — Ale ja o tej porze spałem. Mam monitoring w domu, żona potwierdzi.
— Żona potwierdzi, monitoring potwierdzi, pewnie nawet pies przytaknie — mruknął Wilk, rozsiadając się na skórzanym fotelu bez pytania. Wyciągnął z kieszeni paczkę miętusów i wrzucił jednego do ust. — Problem w tym, panie Arturze, że my nie pytamy, gdzie pan był o drugiej siedemnaście. My pytamy, dlaczego pana firma od pół roku wozi z kopalni coś, czego nie ma w żadnej ewidencji.
Malicki zamarł. Na ułamek sekundy jego twarz straciła opaleniznę z solarium.
— Nie rozumiem. Wozimy kruszywo i nadkład. Wszystko jest w papierach.
— W papierach jest piasek — wtrąciła Maja, opierając się o krawędź jego mahoniowego biurka i naruszając jego przestrzeń osobistą z precyzją chirurga. — A na naszych zdjęciach satelitarnych z ostatniego miesiąca widać, że pana wywrotki zjeżdżają z trasy na stary poligon pod Szczercowem. Tam zrzucają beczki. Duże, metalowe, pięknie zaplombowane beczki z niemieckimi etykietami.
— To bzdura! Chcę adwokata!
— Dostanie pan — Wilk wstał ciężko, podchodząc do okna. Za szybą rozciągała się szara, jesienna równina. — Ale zanim przyjedzie, powiem panu, jak to widzę. Kaczmarek podpisywał kwity. Przez pół roku brał działkę za przymykanie oka na nielegalne składowisko odpadów chemicznych, które zwoziliście zza zachodniej granicy. Wczoraj w nocy pewnie uznał, że stawka jest za niska, albo ruszyło go sumienie. Spotkaliście się przy taśmociągu, bo tam kamery mają martwy punkt. Tylko nie przewidział pan jednego.
Prezes przełknął ślinę. Głośno.
— Niczego nie udowodnicie. Nie ma świadków.
— Świadków nie ma — zgodził się Wilk, odwracając się do niego z paskudnym uśmiechem. — Ale w beczkach na poligonie znaleźliśmy rozpuszczalnik przemysłowy, który wyżera gumę w trzy minuty. A na pana pięknych, włoskich mokasynach, panie prezesie, lewa podeszwa właśnie zaczęła się rozwarstwiać. Chemicy z Łodzi będą mieli ubaw po pachy.
Wyszli przed budynek tuż przed południem. Chmury wreszcie pękły, wypuszczając na światło dzienne blade, listopadowe słońce.
— Myśli pan, że sypnie swoich wspólników z Niemiec? — zapytała Maja, odpalając silnik ich wysłużonej Kii.
— Do wieczora napisze autobiografię, razem z numerami kont i przepisem na bigos teściowej — Wilk zapiął pasy i przymknął oczy. — Jedźmy na stację, młoda. Mam ochotę na coś absolutnie niezdrowego, a ty mi po drodze opowiesz, skąd wiedziałaś o tym rozpuszczalniku, bo z tego, co pamiętam, laboratorium jeszcze nie przysłało wyników.
Kowalska wrzuciła jedynkę i uśmiechnęła się szeroko, patrząc w lusterko.
— Nie przysłało, szefie. Ale mój ojciec jest szewcem. Takie zacieki na skórze robi tylko tani klej szewski albo aceton. Malicki po prostu miał fatalny dzień i słabe buty. Resztę sam sobie dopowiedział.
Wilk otworzył jedno oko, spojrzał na swoją partnerkę i parsknął śmiechem.
— Wiesz co, Kowalska? Będą z ciebie ludzie. Ale za te buty stawiasz kawę.
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania