deus vult

głosy bez ciał błąkają się w studni

nieśmiertelność jest jak trąd

buduje cembrowinę z trwogi

kiedy nie boisz się śmierci

wszystko inne jest strachem

jak można chodzić nie mając nóg

jak można trwać nie mając słów

będąc częścią części kaprysu

gdy wszystko czego chciałeś

przestaje mieć kształt

dotknąć istoty w błysku

z nici lśnienia wypleść most

taki który nas przeniesie

mimo że już nas nie ma