Devotis Vitae

Tlumy ludzi pepowiną wiary zwiazanych

Jak konie pociagowe z klapkami na oczach

Klękają i żegnają się

Przed światynią Szatana.

Przed nimi samymi

Wyrasta wielki mur obłudy

I staje kolcem w gardle Karetka na sygnale

Puścić - nie puszczają życia,

lecz puszczają marzenia przed siebie

Jednostajnie proporcjonalną drogę do nicości.

Klękają

Przed świętością fałszywą plwając na Medyka

- na Boga prawdziwego ludzkiego żywota.

Wiesz

Ma siostro, wierzę w Ciebie

- lecz TY wolisz wierzyć w Boga

- Z Twych marzeń i myśli.

Nie widząc oczu ludzkich przed Tobą

Nie widzisz ręki pomocnej.

Zresztą...

Mnie i tak już nie ma.

Twojego Brata- Boga-Człowieka.

Z archiwum, 2006r.