DNA

Siedzę sobie na werandzie

Zasłuchany w żabie śpiewy

I zanurzam się w refleksji

Miło taką chwilę przeżyć

Niby taka zwykła chwilka

W ulotności swej czy trwa

Szpica chwil aż od zarania

W niej me własne DNA

Moich przodków siwe głowy

Miłość wojny dni powszednie

To pokoleń są tysiące

Niewiadomo kto i gdzie

Moje ciało duch ten moment

To po prostu jestem ja

W moim takim nieuchwytnym

Poskręcanym DNA

Żabi śpiew mnie już usypia

Wieczór księżyc chwilo ma

Dzięki tobie ktoś tu będzie

Może i za tysiąc lat