do D. 2

Wciąż widuję cię na korytarzu.

Mój wzrok mimowolnie szuka cię,

wszędzie gdzie jestem, a serce,

choć nie powinno, przyspiesza na twój widok.

Kiedyś, mogłam podejść, przytulić się, pogadać.

A teraz?

Jesteśmy jak zupełnie obcy ludzie,

z czego tobie widać to odpowiada, a mnie rani na każdym kroku.

Bo wszystko przypomina mi o tobie.

Każde miejsce w którym byliśmy.

Każdy dotyk, słowo czy choćbym wzmianka o tym co lubisz.

Wszystko zdaje się mieć jeden cel;

zniszczyć moją ostatnią nitkę nadziei,

że kiedykolwiek się z ciebie wyleczę.