Do przyjaciela domniemanego

Wisi nad telewizorem wielocalowym

dla zabicia pustej ściany przestrzeni

tryptyk w photoshopie poziomy.

Gdyby przyboczne części do siebie dosunąć

środkowej części stanowiłyby dwie trzecie powierzchni.

Każda z nich zaś przecięta w połowie

przedstawiałaby morze bądź niebo

i połówki drzew wyciętych, powklejanych

czarnych jak chmury powyżej i statek na środku.

Czerń ta i żółć jedynie.

Golden hour pustego okręgu.

Drzewa lewitują w rządku strzelistym

po lewej dwa, po prawej jedno

niesymetrycznie ułożone do siebie

chaotycznie powklejane, wycięte.

Nienawidzę tej sztuki.

Wzbiera we mnie awersja

przy każdej jednej obserwacji.

Ale zabija pustej ściany przestrzeń.

Nie stać mnie na więcej.