Do Przyjaciół

Jesteście monolitem ciepła mego serca

Gdy zmęczonym jestem nocnym posłańcem wersa

Gdy odwożę w pełni faz nas w śmiechu gwar

Gdy wasz krystaliczny czar wypełnia śpiewu żar

Płynnym duszy opalem miłość rozpalamy

Razem jak czaple na sośnie wiatr kołysamy

Jesteśmy platoniczne poziomki nostalgii

Dumamy w piwiarni w świetle latarni

Nad sensem bólu tego absurdu istnienia

Nawzajem łączymy serc spękane spojenia

Wdzięczny wam za ulotnych momentów pęk

Zatracam się w uścisku naszych wnętrz