Do Sylvii Plath

Do Sylvii Plath

przeczytałem twój wiersz „Lustro”

myślę że zawsze byłaś

ciekawością odbijającą obraz

niepokojąco rzeczywisty

czasem pomiędzy spojrzeniem a odbiciem

czuje się dotyk niewidzialnej kreski

zmieniający rysy z zachowaniem znaków szczególnych

na końcu dzieła i one znikają w ciemności

mimo to malujesz słowem

wypowiadasz zaklęcia

zmieniasz się w jezioro

ludzie zatapiają w tobie ręce

obmywają twarze

stojąc przed tobą

czuję pokusę by się zanurzyć

i odnaleźć miejsce w którym

ciało słowem się staje