Do trupa

Zainspirował mnie sonet Jana Andrzeja Morsztyna

ostra strzała zakończyła twój żywot

mnie trafił Amor prosto w serce

jednak wredna kostucha wzięła nas razem

jesteś blady jakby krew opuściła twarz

moje ciało nie ma ani jednej kropli

rumieńce zniknęły jakby złą siłą zabrane

przypominasz blask świecy

po mnie też zostało wspomnienie

zgasnąłem niczym znicz w mroku

nastały egipskie okropne ciemności

nasze oczy już się nie otworzą

przykryte żałobnym suknem

tańczę z radości na Polach Elizejskich

wolny bez kajdan i więzów

ciebie śmierć zniewoliła

nie ruszasz ustami i nic nie czujesz

podczas gdy płaczę w srogim bólu

czuję ogień który zmieni mnie w pochodnię

jesteś niczym zamarznięty lód

zimny bez oddechu i bez żaru w sercu

pozostanie po nas tylko garść popiołu