Docenić !

Namiętność powoli przeminie,

lata młodości upłyną,

wzrok ludzki zmarnieje,

a człowiek wybierze miłość —

te serce bezbronne jak dziecię,

wierne jak miłość matczyna,

tak boleśnie doświadczane,

pragnie chwili spełnienia.

Wiosenne łąki swą wonią otulają,

identycznie oczy prawdę i krzywdę oddają.

Letnie promienie słońca

z czułością smagają skronie

w nadziei na uśmiech

przerywający człowieczą niedolę.

Rozbłyśnie on jak gwiazda,

co wiele marzeń spełnić miała,

ta, która niegdyś

kierunek trójcy wskazała.

Czas do przodu mknie,

ogromny żal, że się nic nie zmienia.

Wielu ten skarb posiada,

a wcale go nie docenia…