domniemana słabość

niesforne życzenie

tchnięte nutką egoizmu

na rubieży pragnienia

z piaskiem w ręce

na kolanach

i przysięgą w ustach

ziścił się los

na pohybel

zuchwałego młodzieńca

będąc iskrą

dążył do żaru

lecz obrócił się w popiół

zadeptano zarzewie

mogące zaistnieć

jako podwalina

obrotów zegara

dziewięćdziesiąt i jeden

podejść tysiące

huk na polanie

poderwały się

do lotu wrony

niezmierzona cisza

i samotna zimna bezuczuciowa

zadufana w sobie słabość