Dopóki płoniesz

Jeszcze wystarczy dni -

by nam się żółcią rozlało,

na obraz rozmyty przez łzy,

rozczłonkowaną całość.

Jeszcze nocy wystarczy

na ciche w poduszkę łkanie,

na to żeby się karcić,

na zdania w połowie urwane.

A teraz, dopóki płoniesz

Dajmy się ogniu ponieść.