Doszczęt...

(...nie spartolony wiersz)

I ro­zum jego jaw­nie kpił

Z bez­płod­nych wie­ków i bez­czyn­nych.

Michaił Lermontow "Demon - powieść wschodnia"

lęgną się. wychodzą ze mnie

podkarlałe dziewczyny z plastrami na szyjach

ukrywające głębokie i gorzkie malinki

ludzie rysowani złamanym ołówkiem

teksty, których nie rozumiem

tworzone pismem automatycznym

jak ten

tyle treści chciałoby się w nim zawrzeć:

godziny jałowego krzyku

całą weird fiction

jaką w sobie noszę

streścić sen: ja, niczym

pieprzony Kim Dzong Un

wizytujący fermę drobiu

obok - przydupasy z notatnisiami

pochwalić się, że ostatnio

nie zdarzyło mi się

jeździć po pijaku

(dokonanie na miarę pokojowego Nobla!)

opisać pogorzeliska

(znane z autopsji. z eutanazji)

te hektary zjarane do gołej ziemi

które czuję pod skórą, pod czaszką

tę potrzebę niszczenia, żałosną i piromańską

to, że jest mi obojętne,

czy po śmierci będę zapomniany

choć nie powiem:

fajnie byłoby przejść do historii

być kojarzony z czymś, najoględniej

mówiąc, niegrzecznym

jak Kozakiewicz, którego sukcesów sportowych

nikt już nie pamięta

zostać mordercą? e tam

Krystiana Bali i tak nie przebiję

poza tym dymaliby mnie w pierdlu

chyba se pierdyknę tatuaż

na przedramieniu: "poetry will tear us apart"

...a to ciągle płonie

trawi