Dotyk

miała dwanaście lat

kiedy sufit zlał się ze ścianami

a biel rozpruła krawędzie

krwawiąc cicho

w szeptach

widziała ukojenie

gdy głos wydawał się nie do zniesienia

mogła skarżyć się tylko pajęczynom w kątach

wierząc że szkło w jego rękach

stało się burgundowe

tylko w sercu czerwień nagle zbladła

a głos przeciskał się przez krtań

z powrotem

przeglądając się

czuła się bezpieczna

przecież odbicie w lustrze

nie mogło jej dotknąć