Dowód między nami

[Trzymaj dystans]

Reklamy zdychają. Sala oddycha szeptem.

Ktoś chrupie bezkarnie.

Ona siedzi obok – ale osobno.

Trzyma torebkę na kolanach jak barierkę.

Podaje mi wodę – ustala odległość.

Dwa – biorę. Palce zostawiają połysk na plastiku.

Dwa – łapię gwint.

Cztery – zakrętka bierze opór – pęka.

Stawiam butelkę między nami. Ostrożnie.

Głośniki szepczą dialog. Słyszę oddech obok.

Ona pije prosto w ekran.

Napisy ruszają. Światła zapalają się za wcześnie.

Drzwi ją wciągają jak przeciąg.

Butelka zostaje między. Dowód.

Mnie fotel trzyma za udo. Nie puszcza.