Drobne

Komentarze (6)

• 
  najmniejsza 2 miesiące temu

  Na jasnej Górze podeszła do mnie staruszka z kubkiem po kawie ,prosiła o drobne.Twarz miała ciemna, głowę okrytą welonem żałobnym,i z lejącego granatowego materiału okrycie wierzchnie ..taki kardigan długi jakby,nie była zwykłą staruszką, oczy miała takie młode ...
  Pomyślałam że jak była młoda to musiała być bardzo piękna .
  Dałam kilka drobnych tyle co miałam bo resztę w portfelu to już same grube, ona podeszła pod mur ,wysypała na rękę ,przeliczyła i uśmiechnęła się do mnie a potem zniknęła nawet nie wiem kiedy .
• 
  Sokrates 2 miesiące temu

  Czasami przychodzi chwila aby zastanowić się nad przeszłością
• 
  najmniejsza 2 miesiące temu

  Jaka przeszłością? Czyja przeszłością? Trzeba żyć tu i teraz i iść do przodu .Ja nie mam żadnej przeszłości bynajmniej nie żadnej takiej o której chciałabym pamiętać.Pamiętam tylko że mój mąż jest moim pierwszym i zarazem jedynym facetem w życiu że mam z nim ślub oraz o tym że zawsze zanim go poznałam bardzo pragnęłam iść do Zakonu.
• 
  Sokrates 2 miesiące temu

  Zupełnie nie rozumiesz. Trzeba spojrzeć po to, aby nie popełniać błędów i przeanalizować decyzje kiedyś podjęte. Chyba że ktoś uważa się za wzór wszelakich cnót ale wtedy grzeszy pychą.
• 
  najmniejsza 2 miesiące temu

  Sokrates ja żadnej swojej decyzji życiowej nie żałuję...nie uważam żebym popełniła jakieś błędy, drugi raz zrobiłabym tak samo
• 
  realista 2 miesiące temu

  Absens. Życie potrafi nas zaskakiwać. Kilkanaście metrów od wejścia do Marketu stało dwóch facetów.
  Jeden zastąpił mi drogę i bełkotliwie zażądał *gościu daj dwie dychy*. Zapytałem , dlaczego akurat tyle. Odpowiedział drugi , bom tyle nam brakuje do imprezki. Mówię , a mnie kto da. Gościu szczerze?
  brakuje ci na chleb , to masz stówę. Dziękuję głodu nie cierpię, a teraz przepraszam, bo się spieszę po zakupy. Poszedłem faceci jeszcze zostali. Po zakupach wracam ta samą drogą, z mieszanym uczuciem, abym się z nimi nie spotkał. Coś mnie tknęło na widok podskakującego papierka. To stówa w swojej krasie. Nachyliłem się , podjąłem papierek , tak to oryginalny banknot. Wróciłem do Marketu, że może spotkam tych jegomościów. Co z tym znaleźnym zrobić. Wiadomo znalezione to nie kradzione, a jednak nie moje.
  Idąc do Kościoła za parę dni, podbiegła dziewczynka przed furtką i pytała, czy może mi przypiąć serduszko wośp. Wyjąłem tą stówę i wsunąłem do puszki. Jak to zobaczyła , podbiegła do chłopca, przy drugim wejściu
  i głośno zawołała; ten Pan co tam idzie dał mi całą stówkę. Dziś mam z tym dylemat , czy to ja byłem tym darczyńcą, czy tamten żebrak. Gdyby jednak kto inny tą stówę podjął, czy nie poszła by na przepicie.
  Wnuczka znalazła fenomenalne rozwiązanie ; Dziadziu, abyś miał spokój w głowie, daj na CARITAS
  na pomoc Ukrainie tyle samo , co się też tak stało. I dylemat w głowie mi rozwiązało .

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania