Droga do nieba

Droga do nieba

Gwiazdy uśmiechają się wieczorami. Myślą o nocach, które są przed

nimi. I ludziach, którzy już odeszli. Są hałaśliwe i natrętne. Nie dają spać.

Czasami nucą kołysanki i układają rymowanki. Są w ciągłym ruchu. Nie

zadają pytań. Nie proszą o nic. Po prostu są.

Gwiazdy świecą na niebie. Bo niby gdzie miałyby błyszczeć? Przecież

nie ma innego miejsca, gdzie mogłyby świecić. Jest tylko to, na którym

błyszczą. Czasami spadają i wtedy jakiś człowiek na ziemi odchodzi do

nieba. Rzadko myślą. Nie czują potrzeby bycia z innymi. Są same.

Gwiazdy nie potrafią kochać. Ich jedynym zadaniem jest pokazać

drogę do nieba. Gdyby potrafiły kochać, byłyby słońcem albo księżycem.

Są smutne, ponieważ żyją krótko. I tylko nocą. Z nocy na noc starzeją

się nieubłaganie. Pokazują jedynie drogę do nieba, ale nie są w stanie

wędrować po niej. Milczą