DRYFOWAŁEM WŚRÓD HIEN TEJ CMENTARNEJ OTCHŁANI PAMIĘCI

punktem umocowany

na bezwładnym wraku

dryfowałem przeznaczenia

niefortunną nutą

brzemieniem krzyku

podtrzymywany uparcie

łagodnością wielu łez

w pośpiechu zbieranych

do urny bez prochów matki

co uciekła ode mnie

w ciszy natrętne trwanie

nie opodal ogrodu

pomiędzy tujami

w ich karłowatym przebraniu

i trupim smrodzie

ukwiecona przywiędłych

kolorów bukietem

ukrywanym pomiędzy

pompą

śmietnikiem

i znicza płomieniem