Drzewo

Ona mnie pyta czy istnieje niebo?

A ja mówię, że nie ma nieba.

I patrzę i widzę kawałek drzewa,

Mówię, że liście to ludzie,

Odpada każdy jeden, śmierć nadchodzi.

Przyjmij to porównanie na luzie.

Bo jak w końcu kiedyś umrę,

To nie może być tak, że i ty umrzesz.

Drzewo można określić na dużo sposobów.

Ja wybrałem go do życia.

Drzewo nie jest to zmycia.

Jednak na niego pada,

A to tylko łzy wszechświata.

Wiosna, narodziny, liście rosną,

A świat zaczyna żyć nocą.

Wtedy kiedy ludzie się pocą,

Bo połknęli mdma lub wódkę dla zabawy.

Ale to nie moje barwy.

Lato okres gdzie liści jest dużo.

Czasem spadną z drzewa,

Ale taka jest kolej rzeczy.

Czasem można w tym ujrzeć dużo piękna,

Bo to czas kiedy wszyscy rozmawiają,

Gdzieś wychodzą i się fajnie bawią.

Liście się ocierają o siebie przy wietrze.

Takim wiatrem jest lato ciepłe.

Lecz potem następuje ponura jesień.

Ja to nazywam stan agonalny.

Mimo wszystko z tezą nie chce być nachalny.

Wszystko siedzi w domu,

I wszystko cierpi znowu.

Więc jak inaczej można to nazwać niż agonia?

Bo po jesieni nadchodzi śmierć.

Zima, na drzewie listków nie ma.

Wszystkie podczas jesieni spadły z drzewa.

I tak w kółko i w kółko jak przebacz,

Lecz liście są dobre dla drzewa.

Ludzie źli dla planety.

I Ziemia coraz bardziej umiera,

A mamy teraz zimę.

I coraz większy smutek mi doskwiera.

I wcale mi się nie dziwie,

Bo każdy w słowach ją ratuje,

A żaden człowiek w czynie.