Dusza i ciało

I ciało, i dusza zasiadły

gdzieś w knajpie przy jednym stoliku,

patrzyły na siebie wkurzone

i pytań w nich było bez liku.

Powiedziała dusza do ciała:

"Czemuż ty spoglądasz złowrogo?

Dlaczego, gdy wzdychać zaczynam,

przerywasz mi tę chwilę błogą?

Kiedy wena mnie podnieci

i akurat drżę natchnieniem,

to ty oczy swe wywalasz,

bo masz znowu zatwardzenie".

'Popatrzże, ty wredna małpo!"-

ciało jej szybko odrzecze.

"To ja się dla ciebie męczę

w tej masie nowych wyrzeczeń".

Cierpię dla ciebie niezmiennie,

bo mocą swych marzeń pałasz,

gdy o mnie mogłabyś myśleć,

nie o niebieskich migdałach.

Aż tu przy stoliku obok

pewna bladawa dziewczyna,

patrząc na ciało i duszę,

swą kosę ostrzyć zaczyna

Gdy tylko śmierć zobaczyły,

zaraz zrobiło się cicho,

własnym się nagle zatkały

fałszem, głupotą i pychą.

"To racja, me ciało kochane,

ja bardziej doceniać cię muszę".

"I ja ciebie moja najmilsza".

Objęły się zaraz wśród wzruszeń

I tak to się właśnie skończyło,

i tak to nam bywa w morałach,

że śmierć swym widokiem powstrzyma

te niesnaski duszy i ciała.