Dusza Schrödingera

Słucham głosu sumienia

Zapisanego w cięgach

Leży na kamieniach

Rozrzuconych przysięga

Złożona ku pamięci

Nieprzerwanie żywych dusz

Rozogniona od rozcięcia

Na niby czerwonych mórz

Nienawidzę tych myśli

Zrodzonych z niczyjej ziemi

Przepadłych w martwej ślinie

Ostatniej kropli nadziei

Boję się niczego

Które jest gdzieś we mnie

Uchowa nas od złego?

Zapomnienie nadaremnie

Nie widzę wyraźnych taryf

Są za daleko w niebie

Może zbuduję most wiary

Lub jak Horacy ocalę

Sam siebie