Dusza w paprociach – Drabble

Pogniotła się jej dusza w czasie tych siedemdziesięciu lat.

Smarowała ją uczciwie, wszystkimi dostępnymi namaszczeniami, wiarą w cud nieśmiertelności i co? Nic, bo czyje to umartwienie? Zło świeci jaśniej niż księżyc.

Paliły się ogniska, stosy wygasili, nie zawisła nad żadnym z nich.

Czary, mary i dupa wołowa. Wyssali wierzenia z ludzi, te wampiry uwagi, skupienia. Tfu!

Pogniotła się. Ta kalka, w którą wtłoczyło się po drugiej stronie materialne ona.

Co rok, wychodzi w złudzenie, hipnotyzującego uroku lustra, prostego odbicia prześcieradła.

Ona ta ona co buszuje po lesie i szuka...

Stara Wiedźma, emerytowana wróżka w liściach paproci znajduje tylko jedynie kleszcze.