Dwa żywioły

On już starszawy

i ona niemłoda,

pasują do siebie

jak ogień i woda.

Mieszkają razem

i ciągle się kłócą-

o słońce na niebie,

o deszcz, że pada,

o to, że kubek

źle postawiony,

że świat – dlaczego

ma tylko cztery strony?

On jej tłumaczy,

ona nie słucha,

on zniechęcony

walizkę pakuje,

ucieka od niej.

– A idź sobie, ramolu stary!

W końcu mam spokój

od ciebie durniu

Lecz po tygodniu tęsknią za sobą.

On myśli o niej „moja jędzunia”

i znowu swoją walizkę pakuje,

idzie odwiedzić swoją jędzunię.

Padają sobie czule w ramiona,

on jest szczęśliwy,

szczęśliwa ona.

– Kocham cię – mówi.

– Ty stary głupcze…

– Ja ciebie też, ty jędzo stara!

Znów zaczynają te swoje kłótnie.

Ona jest ogniem,

a on jest wodą,

ale żyć długo

bez siebie nie mogą.