Dwuwiersz

Sprawiam wrażenie romantyka

Co pisze dla Ciebie wiersze

I podkochuje się w tobie

Celując słowem w twe serce

A dzisiaj ty wcelowałaś

Trafiając wprost w moje ego

Myślami we mnie odkryłaś

Cwaniaka i zuchwałego

Z matczyną troską oznajmiasz

Że koniec już z alkoholem

A ja ostentacyjnie

Kładę butelkę na stole

Każde me słowo zdejmuje

Z ciebie kawałek ubrania

Mój głos w słuchawce wibruje

Odkryte części ciała

Siedzisz wsłuchana w rozmowę

Ramiączko z sukienki spada

Dotykasz lekko ramienia

Myślami twoimi władam

Spada drugie ramiączko

Sukienkę piersi wstrzymują

Kolejnym słowem dotykam

Westchnienie… sutki to czują

Nawet teraz gdy czytasz

Słowa pieszczące wierszem

Opada niżej sukienka

Odsłania czakry i pępek

Lekko drży twoje ciało

Skóra w piloerekcji

Słownymi pocałunkami

Udzielam kolejnych lekcji

Czujesz się zawstydzona

Przez moją nadmierną zuchwałość

Romantyk nie jest dla ciebie

Wolisz brawurę i śmiałość

Stoję teraz za tobą

Dłonią dotykam karku

Wsłuchuję się w te westchnienia

Gdy lekko muskam po barku

Szepczę na ucho słowa

Spada całkiem sukienka

Dotykam wzdłuż kręgosłupa

Już na pośladkach jest ręka

Słowa mieszają się w głowie

Chodź wreszcie zrób to błagam

Tembr głosu brzmi słowem po słowie

Już stoisz całkiem naga

Nie mam już zahamowań

Nie proszę o wybaczenie

Nie muszę pić alkoholu

By słowem opisać marzenie

…

Drzwi właśnie otworzyłaś…

Tu nie ma ograniczeń

w przestrzeni mojego umysłu

Dla pragnień marzeń i życzeń

Tu nie dostanę po głowie

Za moje pożądania

Czy będę tu romantykiem

Zależy od mego uznania

Mogę latać po niebie

Kolcem być z pięknej róży

Mogę w księżyca kraterze

Z fusów herbaty powróżyć

Mogę umrzeć zmartwychwstać

Zabić obedrzeć ze skóry

Klapsa siarczyście wymierzyć

Lody jeść z białej chmury

Mogę wszystko co zechcę

Już wiesz że za tymi drzwiami

Jest niezmierzona przestrzeń

Z bezgranicznymi myślami

…