Dyed Splendour (Farbowany Splendor)

W szarości świata, fasady wyboru lśnią złudnie,

Społeczeństwo mierzy nas blaskiem pozornie.

Purpura na szatach, złoto na odłowniach błyszczy,

Lecz pod tym splendorem kryje się pustka zgnilizna

.

Myślisz, że dobrość z natury, że los ci to dał,

Że filtr na twarzy świata i mnie cały oszukasz ?

Że karmią cię wizją koloru wybarwionego

Że wartość to złoto, a dusza – na rzucona sprzedaż.

Patrzą z góry pytając ile masz i jak świecisz w tłumie

Nie pytają o serce ani u bolączkę co sztuczność zamaluje

Błyskotki nosimy, by ukryć swe szare płótno,

Ja noszę bo lubię dotykać błyskotki, o wygodę mi nie trudno

Gonimy za przepychem, co zmyje pierwszy deszcz.

Lecz prawdziwy splendor farbuje się jak spływa po ciele dreszcz

Jak purpura z tysiąca królestw, krwawych i w kościele.

Każde doświadczenie to barwa w twym dziele,

Cierpienie, tłumienie, radość, wybór – one czynią cię kształtem całym.

Nie czekaj na cud, nie kupuj pozłoty,

Zanurz się w kadzi życia, w korzeniach i prób.

Z szarości wydobądź kolor, wypracowany w pocie serce,

Bo forma tymczasowa przeminie, treść wiecznie przetrwa.

Splendor farbowany nie sztuką lecz strachem przed ominięciem,

Nie być fasada dla tłumu, lecz blaskiem z głębi swej mocy.

Nie być częścią lecz całością, wyborem a nie przypadkiem

Pracuj nad sobą, nawet i w burzy w i chłodzie grozy

Nie czekaj aż inni nadadzą ci barwy odmienne, bądź sztuką swojego żywota

Zmyj iluzje, obnaż prawdę – bądź sobą w pełni,

Wtedy świat ujrzy splendor, co wieczność przetrzyma.

Piękno rodzi się w trudzie, bez miary

Wymaga cierpliwości by wydobyć prawdę z pozornej szarości

Bo przeszłość przypomina nam płótno surowe i pędzel wspaniały

Nie rodzisz się z przepychem w duszy, musisz farbować się dobrze choć los czasem cię kruszy

Choć świat bywa marny a urok twój nierozerwalny…

Najpiękniejsze tkaniny przeszły swój proces witalny

Zostały zanurzone w trudach i czasowych próbach

Lepsze bogactwo rodzi się w świadomych procesach