Dyrektor Domu Kultury cz 1

Dyrektor Domu Kultury

Teodor Kupa był mężczyzną w średnim wieku, niskiego wzrostu, z lekką nadwagą. Nosił okulary z grubymi szkłami, bo już niedowidział.

Jeździł czerwonym Mercedesem Benz skórzanymi fotelami i bogatym wyposażeniem.

Mieszkał i pracował w Olsztynku, a piastował nie byle jakie stanowisko, bo dyrektora tamtejszego Domu Kultury.

Tego dnia obudził się jak zwykle o ósmej rano. Sypialnia, w której się znajdował, była urządzona nowocześnie: przy oknie stała szafa ze szklanymi drzwiami, a na środku znajdowało się dmuchane łóżko.

Mężczyzna miał dość dziwny zwyczaj – chodził po domu nago. Po wstaniu podszedł do okna i je odsłonił. Teodor zauważył w ogrodzie swoją sąsiadkę, która podlewała kwiaty. Starsza kobieta, zobaczywszy sąsiada na golasa gimnastykującego się w oknie, szybko uciekła do domu.

Po porannej gimnastyce Teodor z szafy wyciągnął garnitur w kolorze szarobrązowym, który założył.

Następnie udał się do kuchni, zrobił sobie śniadanie, a potem wyszedł z domu, wsiadł do auta i odjechał. Po dojechaniu na miejsce zatrzymał się na parkingu, wyłączył silnik i wysiadł.

Po wejściu do Domu Kultury ruszył korytarzem – ściany były pomalowane na biało, a na podłodze połyskiwały płytki.

W sekretariacie podszedł do biurka, za którym siedziała jego sekretarka.

— Dzień dobry, pani Elu.

— Dzień dobry, panie dyrektorze.

— Ślicznie pani dziś wygląda.

— Bardzo dziękuję.

Kobieta miała na sobie czerwoną, obcisłą i krótką sukienkę. Kiedy wstała po dokumenty i pochyliła się, bo znajdowały się one na najniższej półce, Teodor zauważył jej bieliznę.

Poczuł narastające podniecenie, więc pospiesznie ruszył w stronę drzwi swojego biura. W progu przystanął i powiedział:

— Pani Elu, poproszę kawę.

— Dobrze.

— Aha, jeszcze jedno.

— Tak?

— Proszę do mnie nie łączyć, nie ma mnie dziś dla nikogo.

— Panie dyrektorze, obawiam się, że będzie to niemożliwe.

— Dlaczego? — zapytał.

— Ponieważ ma pan dziś umówione spotkanie.

— Z kim?

— Z dyrektorem szkoły muzycznej.

— Zupełnie zapomniałem, pani Elu. Jakby co, to jestem u siebie.

Po tych słowach wszedł do swojego gabinetu.

Dyrektor wszedł do gabinetu, który ściany miał pomalowane na sraczkowaty kolor. Na regale stojącym przy drzwiach znajdowały się puchary z różnego rodzaju konkursów.

Podszedł do rzeźbionego biurka i dłonią przejechał po jego blacie.

Następnie usiadł w fotelu, który w rzeczywistości nie był zwykłym fotelem, lecz kibelkiem w kształcie fotela.

Z szuflady wyciągnął czystą kartkę i zaczął na niej rysować swoją sekretarkę Elę, siedzącą na ławce w samej bieliźnie.

Ona musi być moja choć przez chwilę, pomyślał.

Nagle w drzwiach jego gabinetu stanęła sekretarka.

— Panie dyrektorze.

— Tak, pani Elu?

— Przyszedł dyrektor szkoły muzycznej.

— Poproś go.

— Może pan wejść.

Do gabinetu wszedł około czterdziestoletni mężczyzna, który był ubrany w czarny garnitur. Włosy miał krótko ścięte, a w lewym uchu błyszczał kolczyk.

Dyrektor pośpiesznie schował rysunek do szuflady i podszedł do gościa. Mężczyźni przywitali się ze sobą za pomocą uścisku dłoni.

— Napije się pan czegoś? Herbaty, kawy, a może coś mocniejszego?

— Nie, dziękuję.

— A ja sobie naleję.

Mężczyzna wyjął z barku butelkę whisky i nalał sobie. Potem delikatnie kołysząc trunek w kieliszku usiadł.

— Co pana do mnie sprowadza?

— Doszły mnie słuchy, że chodzi pan po domu nago.

— Kto panu o tym powiedział?

— To nieistotne skąd wiem po prostu wiem.

— Pan wybaczy, ale to jak chodzę po domu po pracy, to jest tylko i wyłącznie moja sprawa — odpal podniesionym głosem dyrektor.

— I tu się pomylił, bo dopóki pan piastuje stanowisko dyrektora Domu Kultury, to jest osobą publiczną.

— Czy przyszedł pan tu, tylko po to, żeby mnie o tym poinformować?

— Nie tylko.

— Więc słucham, o co chodzi?

— W szkole mam jedną uczennicę, która jest naprawdę bardzo utalentowana.

— No dobrze, a co ma z tym wspólnego Dom Kultury?

— Chciałbym w pańskim domu kultury zorganizować jej pierwszy koncert.

— Da się to zrobić.

— Dziękuję.

— Naprawdę nie ma za co. W końcu Dom Kultury jest po to, by promować młodych artystów.

— Zgadza się.

Po tych słowach dyrektor szkoły muzycznej wstał pożegnał się z dyrektorem domu kultury i wyszedł.

Komentarze (83)

ZielonoMi rok temu

To komedia? Nazwisko się nadaje. Nie wiem, Mar, co piłaś lub brałaś, ale to coś powyżej POWALA!🤣🤣🤣🤣🤣🤣

Namietny dotyk rok temu

Nic nie brałam

Dyrektor Domu Kultury cz 1

Komentarze (83)

Napisz komentarz