Dziecię miasta

"Grzędy kominów stworzone, by poznał je jeden;

Płomień, który oczyszcza, kiedy oczy liże;

Ściana światłem zbełtana, jak pustynny eden;

Ważne, by umieć z łyżką porwać się na ciszę"

Co na górze, to ludziom już służyć nie musi;

Ptaki mają krajobraz, jaki zawsze śniły...

Jeden gołąb, ten biały, znajdzie perły w duszy –

To dla niego ten komin. Źródło wielkiej siły.

Można prać rozmaicie. Azbest w ogniu piorą;

Trzeba oczy mieć boga, aby to przetrwały;

Oczyszczone z osadów przez języków gorąc

Wreszcie ujrzą zdumione to, co zawsze chciały.

Dajmy na to, że ścianę. Ona kipi bielą.

Kiedy na nią wyruszysz, miej cienia dostatek,

I nie zatoń. Nie pytaj, bo ci nie udzielą

Odpowiedzi istoty, co nie miały matek.

W ciszy pojmij ziarnistej, zbratany z gołębiem,

I podejmij jej ziarno, i skosztuj tę kaszę:

Ile stracić potrafisz, żeby zyskać głębie?

Spiesz się, bo czas jest prędki. Czy zdążysz przed czasem?

"Miasto słońcem spiętrzone nazwało mnie dzieckiem,

Po tym, jak mu kolację złożyłem w ofierze;

Spaliłem, i na wiatr dałem lepkie myśli świeckie –

Człowiek znika, zostanie tylko bóg i zwierzę"