Dzieje w kamieniach zapisane...(refleksja)

Kamienie są jak księgi naszych dziejów...tylko pozornie otwarte - można je zmierzyć, zważyć, ustalić, kiedy przywlókł je z dalekiej Skandynawii wielki lodowiec...Inne toczyły się z pobliskich okolic zupełnie bez celu, jeszcze inne tak po prostu wykopano podczas budowy domów. Kiedy padają na miejsce swojego spoczynku z głuchym łoskotem, jeszcze przez chwilę drżą, a raczej przeszywa je dziwna wibracja, która wkrótce zamiera...

Później zapada martwa cisza, tylko co pewien czas słyszymy odgłosy rozmów, ludzkich kłótni, daleki rytm miasta, który dyskretnie płynie przez kamienne korytarze pamięci...

Ale kamienie milczą pozornie obojętne, wydają się słabe i bezbronne, aż wprawi je w ruch niszczycielska lub twórcza siła, a wtedy znów się toczą, wędrują bez celu po świecie....

Kiedyś wyrzucone z potężnych katapult kruszyły najgrubsze mury prastarych zamczysk...

Ktoś powiedział, że trzeba rozbić wielkie głazy i poddać je panowaniu człowieka....

Ale to złudzenie, nasze złudzenie fatalne...

A może nie wszystko stracone, może przyjdzie ktoś na głos świata otwarty i szyfr naszych dziejów odczyta z twardej księgi kamiennej?