Dziękuję - Prolog

Jak światło rzuca blask, na serca bez trosk tych,

Tak wielkie życie jest, gdzie nie zaznasz bólu krzywd.

Gdzie ciepły dom i bliscy są,

Gdzie las harmonii toczy los.

Jak ogień ciepło niesie wtem,

Tak wietrzyk czule otula Cię.

Widząc przedpola przybrane w złoto swe,

Tak najbliżsi przy plonach pracują tych,

Siedząc przed domem ty widzisz ich.

Beztroskie są czasy dzieciństwa twego,

Biegnąc za nieznanym, co sił w nogach masz.

Wyciągasz swą dłoń na krawędzi złota wysokiego,

Idąc spokojnie ku zachodowi nad lasem.

Piękne są pola, po których dane Ci chodzić,

Piękne są czasy, w których przyszło Ci żyć.

Gdy wracasz do domu, wita Cię Ona,

Czule otula jako skarb największy,

To miłość matczyna i dom twój najbliższy.

Gdy wraca mąż z pola, twój bohater i ojciec wielki,

Poznajesz smak życia...