Dzień za dzień

kochanek a zarazem mąż, pożera mnie wzrokiem,

taki obcy, a może - bliski? rejestruję marzenia,

między nami ciepłe dłonie dotykają białych kartek. milczą

gdy płoniesz, otwierają się słowa, myśli łączą mgliste brzegi

i powietrze które zawsze, pomimo

unosi się delikatnie, po czym zatrzymuje zostawiając ślad

pierwszego pocałunku. zapominamy o ukąszeniach,

bo zawsze nastaje świt i nic się nie zmienia

niby ta sama zieleń, kwiaty, motyle romantycznie zdeformowane

- moje – nasze przytulam i obserwuję wiatr

a ten łobuziak rozbiera

mnie ze snu i wtapia w dziki pejzaż