DZIEWICA

DZIEWICA

Piękna pani w niebieskim szalu idzie

A lato w jej sercu podsyca płomienie

Myśli z obawą czy ktoś do niej wyjdzie

I spełni bez reszty jej skryte marzenie.

Do lasu wnet weszła na ścieżkę wstąpiła

Z obawą więc stąpa po igłach sosnowych

Uważnie, by nóżki swej nie skaleczyła

I nie potargała swych włosów brązowych.

Po długiej wędrówce i trudzie nie małym

Ujrzała swój pałac z wieloma wieżami

Ruszyła więc teraz z impetem swym całym

By spotkać nieznane, z wieloma twarzami.