dzika krew w konstancinie

mój poeta szukał we mnie domu na letnie burze

w stolicy, na sztormy w gdańsku, na sztuczny cud

soliny. i pewnie bym uległa, gdyby nie dziki

w konstancinie.

wyszły wprost na ulice. całymi rodzinami.

ataki były szybkie i nieprzewidywalne.

wiedziałam, że świnie są bezduszne, ale nie sądziłam,

że aż tak spragnione krwi.

jedynie warchlaczki stały z boku, pilnie obserwując

zamach na bramę, jakby ucząc się rzemiosła.