Dziuro Amen

Byłem w świetle dzieckiem.

po omacku —

rozpoznając myśli,

jak korytarzeczne.

To był mój w swetrze

pierwszy

Dziuro Amen.

Na czarnym kraterze

Materii.

Słowa rozkraczałem,

sam nie mając powierzchni.

Byłem nikim, byłem królem,

byłem wojem, byłem paziem,

A zostałem nie do poznania.

Słowem pociałem.