Dziwożona

Przeistaczałaś się w swoje marzenie

Nie umiałem kochać twoich nitów

A co miałem powiedzieć

Jeden wielki szew!

Oszczędziłem niemiłych wrażeń

Ani słowem nie wspominałem

Że znam przyszłość naszą

Niezwykle tragiczną!

Z przepięknego ciała

Właściwie nic nie zostało

Tylko rozmazany fragment tuszu

Na pomarszczonej, spękanej skórze!