Echo

Drzew szum śpiewa nad jeziorem

Falami rozpaczy i żalu

Przemawia woda jęzorem

O balu, o balu

Nad jeziorem zamek z kamienia

Księżniczka we śnie zaklęta

Tak piękne miała marzenia

Jednak przeklęta, przeklęta

Żywa, choć nieżywa już

No cóż, no cóż

Śni bal, królewicza pięknego

Na tysiąc gości wesele

Więcej nie śni niczego

Tak niewiele, niewiele

I wyśniła życie co nieżyciem

A snem w pustce zupełnej

Krzykiem bardziej i wyciem

Jednak pełnej, tak pełnej

I tylko mozolny żal

I śni się bal, śni bal

Niesyta, niespełniona, nieprzytomna

Leży na łożu z kamienia

Snów swych niepotomna

Bez znaczenia, znaczenia

W gorączce dreszczy, w śmierci

Co tchnieniem odrętwiałym

Sumienie nieustanie wierci

Snem tak mały, tak małym

I śni się baśń

Któż waś, któż waś

I śni się rycerz w zbroi

I w śnie zamek złoty

I w śnie się miłość roi

Ktoś ty, no ktoś ty

I bal się śni i wesele śniło

W śnie pogrążona

Tak przyjemnie, tak miło

Tylko ona, tak ona

Rycerz wielki śnił

I nocą wył, oj wył

W zbroi do boju rusza

Lasy przemierza, gaje

Wichrem gnana dusza

Nie ustaje, ustaje

Do księżniczki zmierza, tereny podbija

I snu nie znajduje pięknego

Mieczem ostrym wywija

Co z tego, co z tego

Gdy wie, że tylko krok

A tam mrok, tam mrok

I ku zamkowi zmierza

Tam księżniczka zaklęta

Na horyzoncie wieża

I ona przeklęta, przeklęta

Na progu wejścia staje

Za sobą zdobyte tereny

Państwa zdobyte, i kraje

I treny, te treny

Śpiewane we łzach

Oj ach, oj ach

I baśń co się śniła

Każdej natchnionej nocy

Ledwie rojeniem była

W niemocy, niemocy

Rycerz ustał pogrążony

W księżniczki piękna uroku

Pod wieżą złożony

O zmroku, o zmroku

Myśląc i marząc wciąż

Już nie mąż, nie mąż

Nie wesele, nie bal piękny

Nie było męża, nie było żony

Tylko duch przeklęty

We śnie pogrążony, w śnie pogrążony

To tylko złuda i przeznaczenie

Sen księżniczki zaklętej

I tylko senne marzenie

Przeklętej, przeklętej

I sen, i mrok

Gdy był o krok, o krok